Fundamentalne zmiany w zakresie wezwań na sprzedaż lub zamianę akcji

30 maja 2022 r. weszły w życie zmiany do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych („Ustawa o ofercie”) w zakresie ogłaszania i przeprowadzania wezwań do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę akcji spółek publicznych. Zmiany zostały wprowadzone ustawą z dnia 7 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o listach zastawnych i bankach hipotecznych oraz niektórych innych ustaw. Celem wprowadzonych zmian miało być m.in. zwiększenie ochrony akcjonariuszy mniejszościowych.

Jedną z najbardziej kluczowych zmian objętych ww. nowelizacją, jest niewątpliwie zniesienie dwóch dotychczasowych progów kreujących obowiązek wezwań w spółkach publicznych (tj. przekroczenie odpowiednio 33% oraz 66% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej) i ustanowienie jednego, nowego progu w tym zakresie. Obecnie, znowelizowana treść Ustawy o ofercie, stanowi, iż w przypadku przekroczenia progu 50% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej, akcjonariusz lub podmiot, który pośrednio nabył akcje, jest obowiązany, w terminie trzech miesięcy od przekroczenia tego progu, do ogłoszenia wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę wszystkich pozostałych akcji tej spółki („wezwanie obowiązkowe”).

 

Powyższa zmiana dotycząca zniesienia dwóch dotychczasowych progów (33% oraz 66%) kreujących obowiązek wezwań i wprowadzenie nowego progu (50%), miała stanowić instrument ochrony praw akcjonariuszy mniejszościowych. Niemniej, przekroczenie progu 50% ogólnej liczby głosów jako przesłanka przejęcia kontroli kreująca obowiązek wezwania, budzi wśród praktyków rynku kapitałowego określone wątpliwości, z uwagi na dość oczywistą okoliczność, iż przejęcie kontroli nad spółką publiczną nie wymaga, w ogromnej większości przypadków, przekroczenia 50% ogólnej liczby głosów. Praktyka rynkowa wskaże, czy utworzenie jednego ww. progu związanego z obligatoryjnym wezwaniem, zapewni większą ochronę akcjonariuszom mniejszościowym.

 

Omawiana nowelizacja Ustawy o ofercie, wprowadza także konstrukcję „wezwania dobrowolnego” na wszystkie pozostałe akcje spółki publicznej. Nowelizacja wprowadza bowiem regulacje zgodnie z którymi, nabycie akcji spółki publicznej, której akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, może nastąpić w wyniku wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę wszystkich pozostałych akcji tej spółki. Ponadto, wezwanie dobrowolne może zawierać zastrzeżenie, że wezwanie to zostaje ogłoszone np. pod warunkiem, że do dnia wskazanego w treści tego wezwania, nie później jednak niż do zakończenia przyjmowania zapisów w odpowiedzi na to wezwanie, właściwy organ: udzieli zezwolenia na dokonanie koncentracji przedsiębiorców, udzieli zgody lub zezwolenia na nabycie akcji będących przedmiotem tego wezwania, bądź nie zgłosi sprzeciwu wobec nabycia akcji będących przedmiotem tego wezwania. Nowelizacja wskazuje również, iż wezwanie dobrowolne może zawierać zastrzeżenia, dotyczące spełnienia innych warunków wskazanych w Ustawie o Ofercie.

 

Nowelizacja Ustawy o ofercie wprowadza także nową definicję pośredniego nabycia akcji, przez które rozumie się uzyskanie statusu podmiotu dominującego w podmiocie posiadającym akcje spółki publicznej lub w innym podmiocie będącym wobec tego podmiotu podmiotem dominującym albo nabycie lub objęcie akcji spółki publicznej przez podmiot bezpośrednio lub pośrednio zależny. Warto wskazać, iż dotychczasowa definicja pośredniego nabycia wywoływała istotne wątpliwości zarówno w praktyce obrotu, jak i w stanowiskach doktryny wyrażanych w piśmiennictwie.

 

Podkreślenia wymaga również, iż niektóre ze zmian wprowadzonych ww. nowelizacją, wynikają wprost z dorobku orzeczniczego Sądu Najwyższego, w szczególności kwestia dotycząca uwzględnienia ceny pośredniego nabycia akcji przy ustaleniu ceny minimalnej w wezwaniu (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt: I CSK 587/17). Jednocześnie, zgodnie ze znowelizowanymi przepisami (w określonych w ustawie przypadkach odnoszących się do pośredniego nabycia), cenę pośredniego nabycia wyznacza wybrana przez wzywającego firma audytorska, która określa ją w odniesieniu do wartości godziwej akcji nabytych pośrednio, na dzień, w którym nastąpiło pośrednie nabycie akcji spółki publicznej. Zmiany do Ustawy o ofercie odnoszą się także m.in. do sytuacji w których, w przypadku np. niskiej płynności lub niewystarczającego poziomu obrotu istnieje trudność z ustaleniem właściwej (adekwatnej) ceny minimalnej akcji. W takich przypadkach (szczegółowo opisanych w ww. znowelizowanej ustawie), cena minimalna nie może być niższa od wartości godziwej, przy czym wartość godziwą akcji wyznacza wybrana przez wzywającego firma audytorska.

 

Niewątpliwie, wyżej opisane zmiany wprowadzone do Ustawy o ofercie, mają doniosły wymiar praktyczny i są ważne zarówno z perspektywy akcjonariuszy spółek publicznych (w szczególności akcjonariuszy mniejszościowych), jak i samych spółek publicznych oraz pozostałych interesariuszy rynku kapitałowego.

Inwestor vs. Podwykonawcy – kolejna wygrana Kancelarii

Kancelaria uzyskała po raz kolejny korzystny wyrok w sprawie prowadzonej dla Klienta – lidera branży produkcyjnej. Istotne, że jest to drugie korzystne orzeczenie dla Klienta w bliskim odstępie czasu dotyczące roszczenia zgłoszonego przez podwykonawcę w toku tej samej inwestycji. Podwykonawca pozwał Klienta o zapłatę wynagrodzenia jako inwestora robót budowlanych, a Sąd oddalił powództwo w całości.

 

Sprawa – tak jak poprzednio [czytaj więcej tutaj] – dotyczyła roszczenia podwykonawcy o zapłatę opartego o reżim solidarnej odpowiedzialności i dotyczyła m.in. badania charakteru kwot zatrzymanych na poczet zabezpieczenia należytego wykonania umowy i okresu gwarancji / rękojmi (kaucja czy wynagrodzenie), a także obejmowała spór dotyczący wykładni porozumienia rozliczającego inwestycję.

 

Dziękujemy Klientowi za zaufanie oraz powierzenie kompleksowej opieki prawnej nad prowadzoną inwestycją, w tym w zakresie przygotowania umowy na roboty budowlane w systemie generalnego wykonawstwa, nadzoru nad jej prawidłową realizacją oraz reprezentacji w toku postępowań sądowych prowadzonych na skutek roszczeń zgłoszonych przez podwykonawców.

 

Sprawę z ramienia Kancelarii prowadzili: mec. Anna Oleksiewicz, mec. Łukasz Kotarba oraz mec. Paulina Jakubowska.

Korzystny wyrok KIO dla Klienta Kancelarii

Krajowa Izba Odwoławcza uwzględniła zarzuty naszego Klienta ZBM S.A. w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni na pełnienie funkcji Inżyniera Kontraktu w ramach projektu „Budowa drogi wodnej łączącej Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską – Część 2” m.in. dotyczące skonstruowania warunku udziału w postępowaniu w sposób naruszający zasadę równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji.

 

Mec. Agnieszka Dudko-Romańczuk reprezentująca ZBM S.A. przekonała Izbę, że wymaganie, aby wykonawca i inspektor nadzoru robót w branży inżynieryjnej mostowej legitymowali się wyłącznie doświadczeniem w zakresie drogowych obiektów mostowych stalowych jest nieproporcjonalne i nieadekwatne do przedmiotu zamówienia. Wymaganie to nie uwzględnia faktu, że w okresie ostatnich 10 lat drogowe obiekty mostowe były realizowane głównie w technologii zespolonej, co powoduje, iż krąg ewentualnych wykonawców spełniających warunki będzie bardzo ograniczony.

 

Krajowa Izba Odwoławcza nakazała zamawiającemu wprowadzenie zmiany w SIWZ polegającej na dopuszczeniu także obiektów stalowo-zespolonych wskazując, że obowiązkiem zamawiającego przy kształtowaniu wymagań stawianych wykonawcom jest nie tylko odniesienie do przedmiotu zamówienia, ale też ocena sytuacji rynkowej (wyrok KIO 3306/20).

Konferencja online “Policz swój biznes w trudnych czasach”

Zapraszamy do udziału w konferencji online “Policz swój biznes w trudnych czasach” organizowanej przez Puls biznesu, która odbędzie się online 16 marca 2021 r.

 

Podczas wydarzenia wieloletni praktyk, wiodący ekspert w obszarze transakcji M&A – Miroslaw A. Metych, Partner, Head of M&A, poprowadzi prelekcję przybliżającą w jaki sposób pandemia wirusa SARS-CoV-2 wpłynęła na wielkość, strukturę i charakter transakcji M&A oraz opisującą kluczowe aspekty budowania wartości w dobie COVID-19.

 

Zapraszamy do rejestracji.

ARTYKUŁ R.PR. AGNIESZKI DUDKO-ROMAŃCZUK – PROBLEMATYKA UZYSKANIA DECYZJI O ZMIANIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ PRZY ETAPOWANIU INWESTYCJI

Zapraszamy do zapoznania się z artykułem radcy prawnego Agnieszki Dudko – Romańczuk, opublikowanym w numerze 7 kwartalnika „Prawo budowlaneWydawnictwa Must Read Media.

 

W artykule przybliżamy problematykę uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę przy etapowaniu inwestycji. Wyjaśniamy, jakie rozwiązania prawne mogą być stosowane i jakie znaczenie ma w tym zakresie rozbieżne orzecznictwo sądów dotyczące skutku złożenia  projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego przy wniosku o pozwolenie na budowę pierwszego etapu.

 

WEBINAR: Budowanie wartości w transakcjach M&A w okresie pandemii – prawne aspekty nabycia oraz sprzedaży spółek

Pandemia wirusa SARS-CoV-2 w istotny sposób wpłynęła na wielkość, strukturę i charakter transakcji M&A. Istnieją jednak branże oraz sektory, które stały się beneficjentami obecnej sytuacji związanej z Covid-19. Okoliczności te mają doniosłe znaczenie dla praktyki obrotu i w tym kontekście chcemy Państwa zaprosić na nasz bezpłatny webinar 04 lutego 2021 r. w godz. 10:00-11:30 czw.

 

Budowanie wartości w transakcjach M&A w okresie pandemii – prawne aspekty nabycia oraz sprzedaży spółek.

 

Webinar poprowadzi Mirosław Metych (Partner, Head of M&A), który poruszy następujące zagadnienia:

  • Czy w okresie pandemii transakcje M&A mogą kreować dodatkową wartość dla inwestorów?
  • Jakie sektory są beneficjentami obecnej sytuacji związanej z Covid-19?
  • Kluczowe szanse i ryzyka w transakcjach M&A w dobie koronawirusa, z perspektywy sell-side, buy-side oraz  podmiotu nabywanego.
  • Covid-19 a Transakcje M&A z perspektywy podmiotów finansujących (banków) oraz firm inwestycyjnych.
  • Koronawirus a timing wyjścia z inwestycji – aspekty formalnoprawne.

 

Zapisy:

 

Na webinar można się zapisać wysyłając maila (dagmara.ludzinska@hoogells.pl) podając imię i nazwisko uczestnika/uczestników, adres mailowy oraz numer telefonu.

 

Dokonamy rejestracji, a przed webinarem prześlemy link do zalogowania.

 

Uprzejma prośba o potwierdzenie uczestnictwa w webinarze do 27 stycznia 2021 r.

 

Uczestnictwo w webinarze jest bezpłatne – serdecznie zapraszamy do rejestracji.

ARTYKUŁ R.PR. EDYTY SIKORSKIEJ-GAŁECKIEJ – RAŻĄCO NISKA CENA

O rażąco niskiej cenie możemy mówić m.in. w sytuacji, w której oczywistym jest, że przy zachowaniu reguł rynkowych wykonanie zamówienia za wskazaną cenę byłoby nieopłacalne lub gdy mając na uwadze zakres i przedmiot zamówienia, zaoferowana cena z przyczyn obiektywnych nie pozwoli na jego wykonanie bez poniesienia straty. Na łamach 188 numeru Monitora Zamówień Publicznych wyjaśniamy jak uregulowano kwestię rażąco niskiej ceny na gruncie nowej ustawy PZP.

 

Polecamy artykuł radcy prawnego Hoogells – Edyty Sikorskiej-Gałeckiej, która na co dzień wspiera wykonawców i zamawiających w zakresie prawa zamówień publicznych.

Czy dziecko może zostać odebrane ze szkoły przez starsze rodzeństwo?

Jedną z bardziej problematycznych kwestii zarówno dla rodziców jak i dyrekcji placówki oświatowej jest problem odbierania młodszych uczniów po skończonych zajęciach ze szkoły. Najczęściej w takiej sytuacji pojawia się pytanie „Czy dziecko może zostać odebrane przez starsze rodzeństwo?

 

Zasadniczo tak – jednak po spełnieniu wymogów przewidzianych prawem.

 

Po pierwsze zgodnie z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1)  ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła wiek co najmniej 10 lat, a więc analogicznie, aby dziecko mające 7 lat i mniej, wróciło do domu ze szkoły powinno zostać odebrane przez osobę mającą co najmniej 10 lat. Przepisy nie wskazują jednak jakie są wymagania co do dzieci powyżej 7 r.ż.

 

Po drugie to na dyrekcji szkoły ciąży obowiązek sprawowania opieki nad dzieckiem, a z tego też względu dyrektorzy szkół powinni żądać od rodziców oświadczenia, iż dziecko będzie odbieranie przez starsze rodzeństwo. Przy czym oświadczenie takie powinno zawierać klauzulę w zakresie ponoszenia przez rodziców lub opiekunów prawnych dziecka pełnej odpowiedzialności za dziecko po odebraniu dziecka przez taką osobę, jak również oświadczenie, że są oni świadomi, że dziecko będzie odbierane przez osobę niepełnoletnią (jeżeli rodzeństwo jest niepełnoletnie) i wiążących się z tym ryzyk.

 

Po trzecie w sytuacji kiedy dyrekcja nie jest pewna co do bezpieczeństwa odbieranego dziecka, może powiadomić o tym fakcie rodziców (np. w formie sms-a) i poprosić o oświadczenie, iż pomimo przedstawionych zastrzeżeń rodzice podtrzymują swoją wolę, aby dziecko zostało odebrane przez wyznaczoną osobę.

Obowiązek noszenia maseczek w zakładach pracy, a roszczenia wykonawców

Obowiązek noszenia maseczek w zakładach pracy, a roszczenia Wykonawców realizujących umowy z zakresu zamówień publicznych – czy w związku ze zmianami prawa z uwagi na wystąpienie epidemii COVID-19 Wykonawcy będą mieli możliwość żądania zwiększenia należnego im wynagrodzenia z tytułu zakupu maseczek dla swoich pracowników?

 

Od 28 listopada 2020 r. weszły w życie nowe obostrzenia nakazujące zakrywanie ust i nosa w zakładach pracy, jeżeli w pomieszczeniu przebywa więcej niż jedna osoba, a także w budynkach użyteczności publicznej przeznaczonych między innymi na potrzeby administracji publicznej, czy wymiaru sprawiedliwości. Ustawodawca wskazał, iż nowe obostrzenia obowiązują do 27 grudnia 2020 r.

 

W świetle dotychczasowych zmian w prawie wprowadzonych w związku z wystąpieniem epidemii COVID-19, obowiązek zakrywania ust i nosa nie miał zastosowania wobec osoby wykonującej czynności zawodowe, służbowe lub zarobkowe w budynkach, zakładach, obiektach, placówkach i targowiskach (straganach), z wyjątkiem osoby wykonującej bezpośrednią obsługę interesantów lub klientów w czasie jej wykonywania.

 

W obecnym stanie prawnym, jeśli w pomieszczeniu (m.in. w zakładach pracy) przebywa więcej niż jedna osoba – istnieje obowiązek zakrywania ust i nosa. Rozporządzenie nie narzuca konkretnych środków jakie należy używać w celu wypełnienia w/w zobowiązania, tj. nie wskazuje wprost na konieczność użycia wyłącznie maseczki lub przyłbicy. Co więcej ustawodawca nie określił kto ma ponosić koszty zakupu ww. środków w przypadku konieczności ich stosowania w zakładach pracy. Ustawodawca określił jedynie, iż zakłady pracy obowiązane są zapewnić osobom zatrudnionym rękawiczki jednorazowe lub środki do dezynfekcji rąk. Dodatkowo w rozporządzeniu w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii wskazano, iż odległość między stanowiskami pracy ma wynosić co najmniej 1,5 m, chyba że jest to niemożliwe ze względu na charakter działalności wykonywanej w danym zakładzie pracy, a zakład ten zapewnia środki ochrony osobistej związane ze zwalczaniem epidemii. Z powyższego wynika, iż jeśli pracodawca nie zapewni odległości 1,5 m pomiędzy stanowiskami pracy, musi zapewnić pracownikom środki ochrony osobistej, jednakże ustawodawca nie określił czym są te „środki ochrony osobistej” gdyż brak jest definicji legalnej przedmiotowego pojęcia.

 

Tym samym pojawił się problem interpretacyjny czy można uznać, iż pracodawca z uwagi na obowiązek zapewnienia środków ochrony osobistej powinien zapewnić pracownikom środki do ochrony ust i nosa. Obowiązek zakrywania ust i nosa jest obowiązkiem powszechnym i obowiązuje w momencie przebywania osoby w przestrzeni publicznej, tj. obowiązek niezależny od kwestii zatrudnienia. Ustawodawca wyraźnie określił, że pracodawca obowiązany jest do ponoszenia kosztów zapewnienia rękawiczek jednorazowych lub środków dezynfekcji pomijając kwestie środków do ochrony ust i nosa.

 

Omawiane wyżej zmiany w prawie mogą stanowić podstawę roszczeń wykonawców, którzy realizując umowy prowadzone w ramach zamówień publicznych wnoszą o zapłatę dodatkowego wynagrodzenia z uwagi na zakup m.in. maseczek i przyłbic wskazując, iż na etapie składania ofert nie byli w stanie przewidzieć wybuchu epidemii i ująć kosztów ww. środków w swoich ofertach.

 

Skoro więc ustawodawca nie wskazał wprost, iż środki służące do ochrony ust i nosa powinien zapewnić pracodawca, a obowiązek ich zakrywania jest obowiązkiem powszechnym nałożonym na obywateli, uznać należy, iż pracodawcy nie mają obowiązku ponoszenia kosztów zakupu maseczek oraz przyłbic, jak również wszelkich innych środków do ochrony ust i nosa w związku z wystąpieniem epidemii COVID-19. Co za tym idzie brak jest podstaw do uznania za zasadne roszczeń wykonawców, którzy żądają zapłaty z tytułu zakupu kosztów maseczek i przyłbic, gdyż do dnia dzisiejszego nie nałożono na pracodawców obowiązku ich zakupu na rzecz pracowników.

 

Na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii Dz.U. 2020 poz. 2091.