Kolejny odcinek Via Carpatia z udziałem Hoogells

Kolejny odcinek Via Carpatia z udziałem kancelarii Hoogells!

 

S19 na odcinku Haćki – węzeł Bielsk Podlaski Zachód (z węzłem) z odcinkiem drogi krajowej nr 66 do istniejącej drogi krajowej nr 19 oraz na odcinku węzeł Bielsk Podlaski zachód (bez węzła) – węzeł Boćki (z węzłem), to najnowsza inwestycja infrastrukturalna w portfolio Hoogells.

 

Nasi prawnicy wspierają Inżyniera Kontraktu, którym w tej inwestycji jest firma inżynierska DTŚ S.A. Funkcją DTŚ S.A. jest pełnienie nadzoru nad projektowaniem i realizacją robót oraz zarządzanie kontraktem.

 

DNA projektu:

  • wartość inwestycji – 325,98 mln PLN
  • lata realizacji 2022-2024
  • inwestycja realizowana w systemie Projektuj i buduj
  • 9 km – długość odcinka
  • 2 węzły drogowe (Bielsk Podlaski Północ i Bielsk Podlaski Zachód)
  • 7 wiaduktów
  • 2 przejścia dla zwierząt
  • 7 przepustów ekologicznych (dla małych zwierząt i płazów)
  • 1 Obwód Utrzymania Drogowego

 

Po stronie Hoogells nadzór nad projektem realizuje Edyta Sikorska – Gałecka – gratulujemy i życzymy powodzenia!

Zespół Hoogells rośnie w siłę

W październiku do grona prawników kancelarii dołączyła adwokat Agnieszka Borawska. Agnieszka wspiera zespół claim management przy obsłudze projektów infrastrukturalnych.

 

Agnieszka Borawska specjalizuje się w obsłudze prawnej przedsiębiorców, w szczególności w zakresie realizacji inwestycji budowlanych, obrotu nieruchomościami oraz w sprawach dotyczących ochrony środowiska. Ponadto specjalizuje się w doradztwie prawnym w zakresie postępowań sądowych, administracyjnych, w tym sporów powstałych w procesie realizacji inwestycji budowlanych.

 

Posiada doświadczenie w kompleksowej obsłudze procesu likwidacji szkód majątkowych na rzecz spółek prawa handlowego, w szczególności podmiotów świadczących usługi leasingu.

“Ulga na złe długi” bardziej ulży

W dniu 1 października 2021 roku weszły w życie nowe regulacje dotyczące korekty podatku VAT przy wierzytelności nieściągalnej od dłużnika (art. 89a ustawy o VAT), tzw. „ulgi na złe długi”. Ulga ta pozwala wierzycielowi odzyskać kwotę podatku należnego od dokonanej czynności, za którą nie otrzymał zapłaty.

 

Zmiany są konsekwencją wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 października 2020 r., w sprawie C-335/19 i wpłyną pozytywnie na możliwość skorzystania z ulgi. Jedną z pozytywnych zmian jest m.in. to, że znacznie została ograniczona liczba warunków, które należy spełnić, aby móc skorzystać z tzw. „ulgi na złe długi”. Obecnie warunkiem koniecznym jest wyłącznie to, aby wierzyciel był podatnikiem zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty. Dodatkowo zachowany musi być termin,  w którym możliwe jest skorzystanie z ulgi. Co jednak istotne, na mocy nowych regulacji, termin ten został wydłużony z dwóch do trzech lat.

 

Dodano także możliwość skorzystania z ulgi w przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotów innych niż wyłącznie podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, a zatem np. na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz na rzecz podatników zwolnionych z VAT, o ile spełniony zostanie jeden z poniższych warunków:

 

  • wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, lub
  • wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym, lub
  • wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.

Strategia ESG – zielone obligacje (green bonds), raportowanie niefinansowe oraz wpływ ESG na transakcje M&A

Komisja Europejska (KE) przyjęła w dniu 7 września 2021 r. ramy dotyczące zielonych obligacji, istotnie przybliżając możliwość emisji zielonych obligacji do kwoty 250 mld euro, czyli 30 proc. łącznej wartości emisji w ramach NextGenerationEU. Jak stwierdzono w komunikacie KE, ramy dotyczące zielonych obligacji NextGenerationEU zostały opracowane zgodnie z zasadami obligacji ekologicznych Międzynarodowego Stowarzyszenia Rynków Kapitałowych (ICMA). Kontroli przedmiotowych ram dokonał Vigeo Eiris (podmiot zewnętrzny), będący częścią Moody’s ESG Solutions. Podmiot ten stwierdził, że ramy te są zgodne z zasadami ICMA dotyczącymi obligacji ekologicznych, a także zgodne są z szerszą strategią UE w zakresie ESG (Environment, Social, Governance), oraz że będą stanowić one istotny wkład w zrównoważony rozwój.

 

Zgodnie z komunikatem KE, pierwsza emisja zielonych obligacji planowana jest na październik 2021 r. i będzie sprzedawana na rynku przez konsorcja bankowe.

 

Warto wskazać, że przyjęte ramy zielonych obligacji, co do zasady, korespondują z przyjętymi propozycjami zmian KE z zakresu ESG z lipca tego roku (tzw. pakiet lipcowy) – w tym w szczególności, z propozycją KE dotyczącą rozporządzenia w sprawie dobrowolnego europejskiego standardu zielonych obligacji – European Green Bond Standard (EUGBS).

 

Przykład zielonych obligacji wyraźnie wskazuje, iż strategia w zakresie ESG oraz kwestia zrównoważonego rozwoju (sustainability) staje się jednym z fundamentalnych elementów kształtujących międzynarodowy rynek finansowy.

 

W tym kontekście warto wskazać, iż powyższe unormowania zostały poprzedzone szeregiem innym regulacji, obejmujących m.in. Rozporządzenie (2019/2088) w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (SFDR – Regulation on sustainabilityrelated disclosures) – obecnie uzupełnionych o projekt RTS (Regulatory Technical Standards) do ww. SFDR. Kwestie ESG to także zagadnienia dotyczące Taksonomii UE wynikające z rozporządzenia (2020/852) w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (oraz z aktów delegowanych), które kreują istotne wyzwania związane z klasyfikacją działalności oraz inwestycji.

 

Należy także wskazać, iż problematyka ESG, to zagadnienia obejmujące m.in. kwestie raportowania niefinansowego (przez duże podmioty spośród podmiotów interesu publicznego, spełniające dodatkowe kryteria), które to obowiązki wynikają z dyrektywy 2014/95 dotyczącej ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże jednostki oraz grupy (NFRD) – kluczowe postanowienia tej dyrektywy zostały zaimplementowane do polskiej ustawy o rachunkowości. Co istotne, planowane jest obecnie rozszerzenie obowiązków raportowych (m.in. w zakresie podmiotowym, przedmiotowym oraz w zakresie obowiązku weryfikacji ujawnionych informacji przez biegłego rewidenta) zgodnie z projektem CSRD (Corporate Sustainability Reporting Directive) mającą zastąpić ww. NFRD.

 

Praktyka obrotu wskazuje także, iż strategia ESG wywiera coraz istotniejszy wpływ na obszar transakcji M&A – w tym na zakres badania due diligence, wysokość wycen, strukturę portfeli inwestycyjnych oraz strukturę grup kapitałowych, a także na potencjalny obszar raportowania niefinansowego np. w sektorze Venture Capital na przykładzie kwalifikowalnych funduszy venture capital (EuVECA).

 

Przedmiotowa tematyka ESG jest bardzo złożona i wielowymiarowa oraz cechuje się dużym dynamizmem legislacyjnym – trwają m.in. liczne prace nad projektami aktów prawnych (w tym wykonawczych) na poziomie europejskim, dotyczących poszczególnych zagadnień z obszaru ESG. Kwestie te są przez nas szczegółowo monitorowane. Będziemy Państwa informować na bieżąco o najważniejszych zmianach (i obowiązkach) wynikających z planowanych lub implementowanych regulacji dotyczących ESG.

Kancelaria Hoogells rozwija praktykę prawa zamówień publicznych

Od września 2021 r. do zespołu kancelarii Hoogells dołączył adwokat Michał Wojciechowski, który objął stanowisko Head of Public Procurement.

 

Michał Wojciechowski jest ekspertem w zakresie krajowego oraz unijnego prawa zamówień publicznych. Posiada wieloletnie doświadczenie w reprezentacji klientów (zarówno prywatnych, jak i publicznych) w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego z wielu branż, w tym w postępowaniach odwoławczych przed Krajową Izbą Odwoławczą i sądami powszechnymi.

 

“Budowanie własnego zespołu PZP w ramach kancelarii Hoogells, której motto akcentuje jakość usług świadczonych na rzecz klientów, stanowi dla mnie kolejny etap rozwoju zawodowego. Jestem przekonany, że korzystając z naszych usług klienci otrzymają komfort i poczucie indywidualnego podejścia do każdej ich sprawy.” – komentuje Michał Wojciechowski.

 

Michał Wojciechowski jest kolejnym doświadczonym prawnikiem, który w ostatnim czasie zasilił zespół kancelarii Hoogells. W czerwcu br. do kancelarii dołączył adwokat Bolesław Szyłkajtis, który zajmuje stanowisko Head of Infrastructure.

 

Dołączenie Michała do Hoogells jest kolejnym etapem konsekwentnie realizowanej przez nas strategii rozwoju opartej na silnym, merytorycznym zespole, który nie tylko zapewnia najlepszą jakość usług, ale również doskonale rozumie wartości przyświecające naszej organizacji i identyfikuje się z nimi. Uważam, że obecność Michała – z uwagi na jego otwartość i nieszablonowość – będzie niezwykle cenna zarówno dla naszych klientów, jak i całego zespołu Hoogells, z którym mam przyjemność pracować.” – komentuje Anna Oleksiewicz, wspólnik zarządzająca Hoogells.

 

Więcej o profilu zawodowym nowego Head of Public Procurement kancelarii Hoogells na portalu LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/michalwojciechowski1/.

Szczególna ochrona sygnalistów – zbliża się termin implementacji Dyrektywy 2019/1937

17 grudnia 2021 r. upływa termin implementacji do polskiego porządku prawnego Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii (tzw. Dyrektywa o ochronie praw sygnalistów). Jej uchwalenie było motywowane dostrzeżeniem przez organy Unii Europejskiej roli sygnalistów w kontroli nad wykonywaniem prawa unijnego w krajach członkowskich oraz brakiem wspólnego systemu, który zapewniałby należyty poziom ochrony osobom zgłaszającym.

 

Dyrektywa o ochronie praw sygnalistów nakłada na przedsiębiorstwa wiele nowych obowiązków dotyczących zachowania zgodności w zakresie ochrony zgłaszającego naruszenie.

 

Oznacza to, że w przedsiębiorstwach zatrudniających więcej niż 250 pracowników już od 17 grudnia 2021 r. powinny działać w szczególności mechanizmy raportowania nieprawidłowości – bezpieczne kanały raportowania, natomiast w przypadku mniejszych przedsiębiorstw (zatrudniających między 50 a 249 pracowników) czas ten został wydłużony do 17 grudnia 2023 r.

 

Bezpieczne kanały raportowania – jak należy zgłosić naruszenie?

 

Rozwiązania wprowadzane dyrektywą nakładają na przedsiębiorców przede wszystkim obowiązek utworzenia bezpiecznych kanałów raportowania – narzędzi (np. w formie programu informatycznego, fizycznej skrzynki pocztowej), przez które sygnalista będzie mógł swobodnie zgłaszać naruszenia bez ujawniania tożsamości i bez obawy o takie ujawnienie.

 

Zgodnie z dyrektywą naruszenie można zgłosić za pomocą trzech kanałów: wewnętrznego, zewnętrznego oraz publicznego.

 

Ważnym jest, aby wdrażane przez przedsiębiorców procedury realnie umożliwiały zachowanie pełnej poufności sygnalisty oraz uniemożliwiały (bezpośrednio lub pośrednio) identyfikację jego osoby.

 

Do obowiązków pracodawcy należy również wyznaczenie odpowiedniej osoby bądź wydziału, który będzie odpowiedzialny za działania następcze oraz komunikację z sygnalistą.

 

Dyrektywa nakłada też na pracodawcę obowiązek prowadzenia rejestru zgłoszeń dokonanych przez sygnalistę.

 

Na jaką ochronę może liczyć osoba zgłaszająca naruszenie?

 

Dyrektywa wprowadza zakaz podejmowania wobec sygnalisty jakichkolwiek działań odwetowych, takich m.in. jak: obniżenie wynagrodzenia, przymusowy urlop bezpłatny czy zmiana godzin pracy.

 

Sygnalista nie będzie też ponosił odpowiedzialności za naruszenie praw autorskich, zniesławienie czy naruszenie tajemnicy, w tym również tajemnicy przedsiębiorstwa oraz z tytułu roszczeń odszkodowawczych na podstawie prawa publicznego, prywatnego czy pracy. Warunkiem objęcia sygnalisty taką ochroną jest istnienie uzasadnionych podstaw do sądzenia, że zgłaszane nieprawidłowości są niezbędne do stwierdzenia naruszenia.

 

Jakich dziedzin dotyczyć mogą zgłoszenia?

 

Dyrektywa określa zakres dziedzin oraz aktów prawnych, których mogą dotyczyć naruszenia i są to m.in.:

  • zamówienia publiczne,
  • ochrona środowiska,
  • bezpieczeństwo produktów,
  • ochrona konsumentów,
  • zdrowie publiczne,

należy jednak pamiętać, że przepisy krajowe mogą ten zakres rozszerzyć.

 

Dlatego też jeżeli w Państwa firmie nie rozpoczęto dotychczas implementacji wymogów i obowiązków wynikających z Dyrektywy o ochronie sygnalistów, najwyższy czas na wprowadzenie ich w Państwa organizacji zwłaszcza, ze za zaniechania w tym zakresie mogą grozić przedsiębiorstwu sankcje.

Art. 319 KPC – „może” oznacza „musi”, czyli jaka jest prawidłowa treść sentencji orzeczenia uwzględniającego powództwo przeciwko dłużnikowi rzeczowemu

Wierzytelność, np. spłata pożyczki czy kredytu, nierzadko zostaje zabezpieczona dodatkowo w drodze ustanowienia hipoteki umownej na nieruchomości stanowiącej własność podmiotu innego niż dłużnik osobisty. Odpowiedzialność dłużnika rzeczowego ogranicza się w takim wypadku do tejże nieruchomości. Ograniczenie to powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści orzeczenia sądu uwzględniającego powództwo przeciwko dłużnikowi rzeczowemu.

 

Co istotne, zamieszczenie wspomnianego ograniczenia odpowiedzialności w sentencji orzeczenia nie jest prawem, ale obowiązkiem sądu, pomimo iż literalnie, z treści art. 319 kodeksu postępowania cywilnego („KPC”) można byłoby wywieść odmienne wnioski:

 

Jeżeli pozwany ponosi odpowiedzialność z określonych przedmiotów majątkowych albo do wysokości ich wartości, sąd może, nie wymieniając tych przedmiotów ani ich wartości, uwzględnić powództwo zastrzegając pozwanemu prawo do powołania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności.

 

Analizując orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym przedmiocie, należy jednak stwierdzić, iż wyżej wspomniane „może” oznacza w istocie „musi”.

 

Już w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1977 r., II CR 335/77, potwierdzonym chociażby w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2019 r., V CSK 287/18, stwierdzono, że Sąd jest zobowiązany zamieścić w wyroku to zastrzeżenie z urzędu, gdyż:

 

W sytuacji, w której podstawą uwzględnienia powództwa jest stosunek prawny hipoteki, z wyroku powinno zatem wynikać, że odpowiedzialność pozwanego jest ograniczona do przedmiotu hipoteki (por. art. 65 ust. 1, 2 i 3 u.k.w.h.). Mając ponadto na względzie, że rozważana wzmianka ma na celu, zgodnie z istotą odpowiedzialności rzeczowej, uczynić niedopuszczalną egzekucję z innego majątku niż obciążony hipoteką (art. 65 ust. 1 in medio u.k.w.h.), konieczne jest także sprecyzowanie w niej przedmiotu konkretnej hipoteki, tak, by zakres dopuszczalnej egzekucji nie przedstawiał wątpliwości z punktu widzenia organu egzekucyjnego (por. art. 803 in fine k.p.c.)

 

Użyty w art. 319 KPC zwrot „sąd może”, dotyczy nie swobody w zakresie decyzji procesowej sądu odnośnie do dokonania w wyroku powyższego zastrzeżenia, ale możliwości uwzględnienia powództwa tylko przy dokonaniu tego zastrzeżenia. Jest ono obligatoryjne i dokonywane przez sąd z urzędu (M. Manowska [w:] A. Adamczuk, P. Pruś, M. Radwan, M. Sieńko, E. Stefańska, M. Manowska, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Art. 1-477(16), wyd. IV, Warszawa 2021, art. 319).

 

Niestety, pomimo powyższego stanowiska doktryny i Sądu Najwyższego, zdarza się, że orzeczenia sądu nie zawierają wzmianki o ograniczeniu odpowiedzialności dłużnika rzeczowego, chociaż ograniczenie to jednoznacznie wynika z akt sprawy. Brak tego zastrzeżenia co do zasady wyłącza możliwość powołania się dłużnika, już w toku postępowania egzekucyjnego, na ograniczenie odpowiedzialności.

 

Ważne jest zatem, aby dłużnik rzeczowy, w celu uniknięcia egzekucji z całego majątku, złożył na podstawie art. 351 KPC wniosek o uzupełnienie orzeczenia o zastrzeżenie dotyczące ograniczenia jego odpowiedzialności.

Orzeczenia Sądu Najwyższego w sprawach dot. wniosku o zawezwanie do próby ugodowej i wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku

W ostatnim czasie Sąd Najwyższy wydał dwa orzeczenia, które odnosiły się do zagadnień prawnych bardzo często spotykanych w ramach prowadzonych postępowań sądowych. Zagadnień interesujących nie tylko z perspektywy praktykujących prawników, lecz także przedsiębiorców, często spotykających się lub korzystających (także samodzielnie) z takich instrumentów prawnych, jak wniosek o zawezwanie do próby ugodowej lub wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

 

  1. Zawezwanie do próby ugodowej – przedawnienie

 

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. II CSKP 104/21. Sąd Najwyższy uznał, że każde skutecznie i poprawnie złożone zawezwanie do próby ugodowej jest czynnością powodującą przerwę biegu przedawnienia, i to niezależnie od tego, czy jest pierwszym czy kolejnym zawezwaniem do próby ugodowej.

 

Uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego jest w trakcie sporządzania, niemniej w komunikacie zamieszczonym na stronie Sądu Najwyższego można znaleźć wyjaśnienie – https://www.sn.pl/aktualnosci/SitePages/Komunikaty_o_sprawach.aspx?ItemSID=460-b6b3e804-2752-4c7d-bcb4-7586782a1315&ListName=Komunikaty_o_sprawach:

 

Sąd uznał, że każde zawezwanie do próby ugodowej jest czynnością powodującą przerwę biegu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.). Kwalifikacja określonej czynności jako „przedsięwziętej bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia” ma charakter generalny i odnosi się do wszystkich „czynności przed sądem” należących do tej samej kategorii. Przedsięwzięcie czynności „bezpośrednio w celu dochodzenia” nie podlega indywidualnej kontroli zmierzającej do ustalenia, czy w danym przypadku celem powoda (wnioskodawcy w postępowaniu nieprocesowym) było konkretnie dochodzenie roszczenia, czy realizacja innych planów lub interesów.

Sąd stwierdził, że skutek przerwania biegu przedawnienia, przewidziany w art. 123 § 1 pkt 1 k.c., następuje z mocy prawa (ex lege), w następstwie dokonania określonej czynności procesowej. Dla jego wywołania istotne pozostaje jedynie to, czy wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został wniesiony skutecznie w tym sensie, że nie nastąpił zwrot wniosku, jego odrzucenie lub umorzenie postępowania pojednawczego. Nie istnieją także normatywne podstawy do przyjmowania, że weryfikacji celu poddawane jest konkretnie drugie lub kolejne wystąpienie o zawezwanie do próby ugodowej.

 

Powyższe stanowi wyłom w poglądach ostatnio prezentowanych przez niektórych przedstawicieli nauki prawa oraz niektórych sądów (sądów okręgowych i apelacyjnych), że nie każde zawezwanie do próby ugodowej musi być czynnością podejmowaną w celu dochodzenia roszczenia, a tym samym, nie każde zawezwanie do próby ugodowej musi wywoływać skutek w postaci przerwy biegu przedawnienia.

 

W szczególności poglądy te dotyczyły drugiego i kolejnych zawezwań do próby ugodowej składanych w sprawie tego samego roszczenia. Powyższe orzeczenie stanowi istotny argument na obronę stanowiska w ewentualnym sporze sądowym wszczętym na skutek pozwu złożonego po uprzednim złożeniu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej lub kolejnych zawezwań do próby ugodowej, w którym przeciwnik zarzuca przedawnienie roszczenia powołując się właśnie, że zawezwanie do próby ugodowej nie wywołało takiego skutku, a roszczenie objęte pozwem jest z tego względu przedawnione.

 

Mimo powyższego orzeczenia, przestrzegamy jednak przed wyprowadzaniem z tego wyroku Sądu Najwyższego konkluzji, że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej można przygotować „jakkolwiek”, a istotne jest tylko, aby sąd nadał mu bieg. W dalszym ciągu należy pamiętać m.in. o zwięzłym, aczkolwiek dokładnym przytoczeniu stanu faktycznego (okoliczności sprawy), aby nie generować wątpliwości, co do tego, jaka sprawa została objęta wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej, i co do jakich roszczeń złożone zawezwanie do próby ugodowej wywołało skutek w postaci przerwy biegu przedawnienia. Pozwoli to uniknąć ewentualnych perturbacji w chwili, gdy zdecydujemy się na złożenie pozwu w sprawie, gdy nie uda nam się doprowadzić do polubownego rozwiązania sprawy w drodze wniosku o zawezwanie do próby ugodowej.

 

  1. Wniosek u doręczenie uzasadnienia orzeczenia – sposób doręczenia.

 

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 04 sierpnia 2021 r., sygn. III PZP 6/20. Sąd Najwyższy uznał, że odpis wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem nie podlega doręczeniu w trybie określonym w art. 132 § 1 k.p.c. także po wejściu w życie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1469).

 

Nie jest znane jeszcze uzasadnienie uchwały, niemniej z analizy samej sentencji, tj. zagadnienia prawnego przekazanego do rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego oraz udzielonej odpowiedzi należy wyprowadzić stanowisko, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wymaga doręczenia pełnomocnikowi drugiej strony lub nie wymaga złożenia go w sądzie w dodatkowych egzemplarzach dla przeciwników (w przypadku gdy strony składającej wniosek nie reprezentuje pełnomocnik) – poniżej wyciąg z uchwały Sądu Najwyższego:

 

odpis wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem nie podlega doręczeniu w trybie określonym w art. 132 § 1 k.p.c. także po wejściu w życie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1469)

 

Podtrzymane zostało zatem dotychczasowe stanowisko, że wniosek o uzasadnienie wyroku nie podlega doręczeniu jak zwykłe pismo procesowe – mimo pojawiających się twierdzeń po nowelizacji przepisów KPC o nadaniu wnioskowi o uzasadnienie wyroku waloru stricte pisma procesowego, wpływającego na interes drugiej strony. Dobrze, że w miarę szybko udało się wyjaśnić te wątpliwości, gdyż sądy zdążyły już niejednokrotnie odrzucić wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożony w jednym egzemplarzu (bez doręczenia drugiej stronie), a sprawa budziła istotne kontrowersje wśród praktyków prawa – zob. np. https://ora.rzeszow.pl/komunikat-przewodniczacego-komisji-ds-kontaktow-z-organami-wymiaru-sprawiedliwosci-oraz-innymi-zawodami-prawniczymi-przy-ora-w-rzeszowie-z-dnia-30-kwietnia-2021-r/2021/04/30.

Projekt Dyrektywy NIS2 – nowe obowiązki związane z cyberbezpieczeństwem

W związku ze zwiększającymi się zagrożeniami w obszarze cyberbezpieczeństwa (w tym wynikające ze zwiększonej szybkości transformacji cyfrowej spowodowanej pandemią Covid-19), planowane są obecnie zmiany do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz. Urz. UE L z 2016 r. nr 194, str. 1) („Dyrektywa NIS”), którą docelowo ma zastąpić regulacja projektowanej nowej dyrektywy – „Dyrektywa NIS 2”.

 

Dyrektywa NIS 2 wprowadza podział na dwa typy podmiotów: „podmioty niezbędne” (essential entities) i „podmioty istotne” (important entities). W odniesieniu do „podmiotów niezbędnych” (essential entities), Dyrektywa NIS 2 rozszerza podmiotowo zakres regulacji w stosunku do Dyrektywy NIS, obejmując w tym kontekście podmioty m.in. z obszarów: energetyki (w tym m.in. energię elektryczną, ropę, gaz, wodór), zdrowia, przestrzeni kosmicznej (operatorzy infrastruktury naziemnej, wspierający świadczenie usług kosmicznych), jednostek centralnej administracji rządowej, obszaru infrastruktury cyfrowej (m.in. dostawcy usług przetwarzania w chmurze obliczeniowej, dostawcy usług CDN, dostawcy usług zaufania czy dostawcy publicznych sieci oraz usług łączności elektronicznej).

 

Jednocześnie, Dyrektywa NIS 2, wskazuje (opisuje) jako „podmioty istotne” (important entities) podmioty z dość szerokiego spectrum sektorów, obejmujących: usługi pocztowe i kurierskie, dostawców cyfrowych (dostawcy wyszukiwarek internetowych i internetowych platform handlowych, dostawcy platform usług sieci społecznościowych), obszar produkcji (wyroby medyczne i wyroby medyczne do diagnostyki in vitro, produkty komputerowe, elektroniczne i optyczne; sprzęt elektryczny; maszyny i wyposażenie; pojazdy samochodowe, przyczepy i naczepy; inny sprzęt transportowy), produkcję i dystrybucję chemikaliów, produkcję, przetwarzanie i dystrybucję żywności czy gospodarowanie odpadami. Co istotne, regulacje te mogą obejmować także małych oraz mikro-przedsiębiorców, pod warunkiem, że spełniają oni określone kryteria, m.in.: świadczą̨ usługi określonego rodzaju, posiadają szczególny status, itp.

 

W powyższym kontekście, w szczególności z perspektywy przedsiębiorców działających w ww. obszarach, należy podkreślić, iż Dyrektywa NIS 2 zwiększa zakres obowiązków nałożonych zarówno na podmioty niezbędne, jak i na podmioty istotne. Zgodnie z projektowaną treścią na podmioty te (w odpowiednim zakresie) zostają nałożone określone obowiązki związane z zapewnieniem i wprowadzeniem odpowiednich i proporcjonalnych środków technicznych i organizacyjnych w celu zarządzania ryzykami dla bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych wykorzystywanych przez te podmioty do świadczenia usług, obejmujące:

 

  • analizę ryzyka i politykę bezpieczeństwa systemów informatycznych;
  • postępowanie w przypadku incydentu (zapobieganie incydentom, wykrywanie ich i reagowanie na nie);
  • ciągłość działania i zarządzanie kryzysowe;
  • bezpieczeństwo łańcucha dostaw, w tym aspekty związane z bezpieczeństwem dotyczące stosunków między każdym podmiotem a jego dostawcami lub usługodawcami, takimi jak dostawcy usług przechowywania i przetwarzania danych lub zarządzanych usług w zakresie bezpieczeństwa;
  • bezpieczeństwo w procesie nabywania, rozwoju i utrzymania sieci i systemów informatycznych, w tym postępowanie w przypadku podatności i ich ujawnianie;
  • polityki i procedury (z zakresu testowania i audytu) służące ocenie skuteczności środków zarządzania ryzykiem w cyberprzestrzeni;
  • stosowanie kryptografii i szyfrowania.

 

Jednocześnie, Dyrektywa NIS 2 wskazuje, iż kraje członkowskie mają możliwość wymagania, zarówno od podmiotów niezbędnych, jak i od podmiotów istotnych, certyfikacji produktów, usług i procesów, zgodnie z europejskimi schematami certyfikacji. Przedmiotowy proces certyfikacji wymaga istotnego przygotowania się po stronie przedsiębiorców oraz, jak się wydaje, wsparcia w tym zakresie przez dedykowane podmioty.

 

Warto również wskazać, iż Dyrektywa NIS 2 zawiera postanowienia dotyczące określonych środków nadzorczych możliwych do stosowania przez organy krajów członkowskich (w tym np. w odniesieniu do podmiotów niezbędnych – aż do cofnięcia lub zawieszenia zezwolenia na prowadzenie przez dany podmiot określonego rodzaju działalności). Dyrektywa NIS 2 zawiera także postanowienia o charakterze sankcyjnym, przewidujące możliwość nałożenia przez organy krajowe, administracyjnych kar pieniężnych na podmioty naruszające jej określone postanowienia. Kary te mają wynosić maksymalnie do 10.000.000 EUR lub kwoty stanowiącej wartość 2% całkowitego rocznego światowego obrotu danego przedsiębiorstwa, w zależności od tego, która kwota jest wyższa.

 

W przypadku, gdyby powyższa problematyka (w szczególności analiza niezbędnych procesów oraz wymogów formalnoprawnych dotyczących kwestii cyberbezpieczeństwa) wzbudziła Państwa zainteresowanie, serdecznie zapraszamy do kontaktu.

Opracowanie i wdrożenie autorskiej procedury samooczyszczenia (self-cleaning)

Zespół Hoogells opracował i wdrożył u Klienta, lidera branży budowlanej, autorską procedurę samooczyszczenia (self-cleaning), odpowiadającą nowym wymaganiom, wprowadzonym na podstawie ustawy – Prawo Zamówień Publicznych, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2021 roku.

 

W ramach samooczyszczenia wprowadzone zostały nowe regulacje wewnętrzne określające zasady przygotowywania ofert w ramach postępowań o udzielenie zamówień publicznych, z uwzględnieniem stałego nadzoru każdego etapu prac, prowadzonego przez specjalnie utworzoną wewnętrzną jednostkę organizacyjną. Podjęto także szereg innych czynności mających na celu zapewnienie zamawiających o najwyższym stopniu rzetelności wykonawcy.

 

Wsparcie prawne z ramienia kancelarii Hoogells zapewnili r.pr. Edyta Sikorska-Gałecka – w zakresie aspektów dot. zamówień publicznych, a także adw. Paweł Siwy – w zakresie aspektów korporacyjnych i wdrożenia procedur wewnętrznych.